Ruch Muzyczny (po festiwalu PASSAGE, Zachęta 6.07.1998)

"...po przerwie czekała słuchaczy porcja wyśmienitej muzyki gitarowej. Pierwszy w klasycyzujacych kompozycjach Tansmana objawił swą wrażliwość Krzysztof Pełech, aby, zaprosiwszy na estradę Jaremę Klicha, wspólnie już porwać audytorium ognistymi tangami i wirtuozowskimi kompozycjami z kręgu latynoskiego i hiszpanskiego. Obaj artyści zadziwiają fenomenalną wprost swobodą w pokonywaniu technicznych raf i budzacą uznanie wrażliwością interpretacyjną, powstrzymujacą przed pustym popisem."

"Amadeus z gitarą" - Głos Wielkopolski 12.05.98

Agnieszka Duczmal, szefowa poznańskiej Orkiestry Kameralnej "Amadeus" Polskiego radia po raz kolejny udowodniła, że potrafi nakłaniać do muzycznej współpracy artystów o bardzo interesujących osobowościach i imponujących umiejętnościach. Partnerem dyrygentki i jej orkiestry w niedzielnym koncercie był młody gitarzysta klasyczny Krzysztof Pełech. Prawdziwy kolekcjoner zwycięskich laurów konkursowych i bywalec nie tylko europejskich estrad koncertowych jest dziś asystentem swej macierzystej Akademii Muzycznej we Wrocławiu.

Na koncercie zaprezentował dwa utwory Antonia Vivaldiego na gitarę, smyczki i basso continuo w tonacjach C i D-dur. Dzięki perfekcyjnej technice, wielkiej dyscyplinie interpretacyjnej i znakomitemu akompaniamentowi orkiestry nawiązywał interesujący dialog z dyrygentką podnosząc rangę kompozycji mistrza baroku. Praktycznie debiutujący w Poznaniu Krzysztof Pełech jeszcze szerzej ukazał swój gitarowy pazur w brawurowym "Tango en Skai" Rolanda Dyensa, znów w wirtuozowskim towarzystwie "Amadeusa" i już solo w "Asturias" Isaaca Albeniza (bisy)

Andrzej Chylewski

"Piękne ramy" - Gazeta Poznańska 12.05.98

Na tle czujnego i wrażliwego na dźwięk akompaniamentu orkiestry i dyrygentki, partię solową znakomicie muzycznie i technicznie prowadził młody, a dobrze już znany na trzech kontynentach, gitarzysta KRZYSZTOF PEŁECH. Owacyjnie przyjęty przez publiczność, zabisował (wraz z orkiestrą) Tangiem Rolanda Dyensa i solową "Asturią" Isaaca Albeniza.

Tadeusz Szantruczek

"...Wykonanie Pełecha jest bezbłędne. ... a jego interpretacje są wnikliwe, subtelne i zniewalająco rytmiczne..."

Paul Fowles - Classical Guitar

"...Zachwycająca jest łatwość i precyzja, z jaką Pełech wykonuje odległe stylistycznie utwory.

Wdzięk, subtelność, dbałość o artykulację i wyczulenie na detale to największe zalety tego gitarzysty."

Jacek Hawryluk - Ruch Muzyczny

Głos Wielkopolski - 14.01.99

Czarodzieje dźwięków

Pełną harmonię estradową gitary klasycznej i klarnetu można zrozumieć dopiero wtedy, gdy - jak w korcu maku - spotkają się czarodzieje dźwięków i brzmień, pełni szacunku dla partnera w sferze dynamiki, temp s pulsów rytmicznych, których opanowanie warsztatu technicznego instrumentów nie stanowi elementu pierwszoplanowego, a jedynie pomocniczy dla tworzenia muzyki przez duże M. Bogaty wachlarz możliwości najlepszego polskiego gitarzysty klasycznego jest już znany w Polsce i w świecie (istny kolekcjoner nagród konkursowych). Urodzony w 1974 roku klarnecista Jan Jakub Bokun grą w duecie, a solową choćby w kompozycji Gergely'ego Vajdy "Od cienia do światła" niejednego z licznych słuchaczy przyprawił o wstrzymanie oddechu, niewiarygodną kontrolą tegoż właśnie, pianissimarni na granicy słvszalności i brawurą techniczną. A także często dla kontrastu potrafił zachwycić liryką frazy.
Obydwaj muzycy zaprezentowali bardzo interesujący repertuar z dominacją muzyki latynoamerykańskiej, z bogactwem tang Astora Piazzolli, ale i z polskim akcentem (świetne wykonanie przez Pełecha "Mazurka" Aleksandra Tansmana). Ich udane transkrypcje oryginałów kompozycji dowodzą ponadto o ich dużym wyczuciu stylów i możliwości własnych instrumentów.

Andrzej Chylewski

"...orkiestra filharmonii pod batutą Pawła Kotli oraz znakomity wirtuoz gitary Krzysztof Pełech, zaprezentowali słuchaczom wielką różnorodność nastrojów i klimatów. Współczesna muzyka Argentyńczyka Morela, specyficzna, rytmicznie wyrafinowana, pełna kontrastów i bogata w subtelne emocje, prezentowana z wrażliwym towarzyszeniem orkiestry smyczków, to dźwiękowy świat, w którym warto pobyć kilka chwil. Gitarzysta wzruszająco budował piękno melancholijnego, przeszytego bólem Preludium, ciekawie kreował bogatą w rytmy latino Fantasię de la Danza. Porywająco wykonał elektryzujące, błyskotliwe Tango de Sai, dla mnie clou Morelowskiego programu, wprowadzające w atmosferę argentyńskiego tangobaru...."

Aneta Oborny (Gazeta Wyborcza) 19.01.2003

"...Aranżacje obu gitarzystów cechowało bogactwo techniki i umiejętne posługiwanie sie całą skala ozdobników. Publiczność podziękowała za recital gorącymi brawami, zmuszajac artystów do trzykrotnego bisowania."

Daniel Quiroga (El Mercurio) Santiago de Chile (Luty 2003)