|
|
Drugi koncert zorganizowano na wolnym powietrzu w eleganckiej, peryferyjnej dzielnicy Dżakarty - Lippo Karawaci. Niestety poprzedniego sukcesu nie udało się powtórzyć z powodu tropikalnej ulewy, która zdziesiątkowała publiczność zamieniając widownię w żeglowne jezioro. Pozostała jedynie garstka najbardziej hydroodpornych entuzjastów (być może poławiaczy pereł?) oraz oddział bohaterskich gitarzystów klasycznych pod wodzą miejscowego nauczyciela gitary - Benny'ego M.Tanto
.Doskonała akustyka kameralnego wnętrza Muzeum Tekstylnego pozwoliła nam zagrać trzeci koncert wreszcie bez nagłośnienia. Przewaga naturalnego brzmienia gitary nad elektronicznie wzmocnionym (ale też zawsze w pewnym stopniu zniekształconym) nie podlega oczywiście dyskusji. Naturalny dźwięk łatwiej poddaje się obróbce w postaci zmian barwy i dynamiki, lepsza jest też kontrola nad jego estetyczną jakością. Ostatni koncert w Indonezji dał nam dzięki temu najwięcej radości z muzykowania, a i publiczność, wśród której nie brakowało osób wyczulonych na gitarowe niuanse w pełni doceniła nasze starania.
Można powiedzieć, że nasz pobyt w Indonezji upłynął pod znakiem telewizji. Zainteresowanie tego najsilniejszego z mediów było wręcz szokująco duże. Udzieliliśmy wywiadów trzem niezależnym stacjom telewizyjnym, zostaliśmy też zaproszeni (jako jedyni goście) do popularnego programu Talk Point emitowanego na żywo w godzinach największej oglądalności ! Program ten jest zwykle poświęcony problematyce społecznej i politycznej, a jego formuła zakłada telefoniczny udział w nim widzów. Jaka mogła być pierwsza myśl tych ostatnich, gdy w miejscu, gdzie zwykle zasiada jakiś obłudny minister, demagogiczny przedstawiciel opozycji lub arogancki działacz związkowy (mowa oczywiście o domniemanych realiach indonezyjskich) ujrzeli dwóch uśmiechniętych białasów z gitarami, grających temat z "Różowej Pantery"!? Po prostu: ZAMACH STANU!
Indonezja nie jest krajem wolnym od gospodarczych trudności i politycznych napięć. Podróżując głównymi arteriami stolicy widzi się wokół niebosiężne biurowce o fantazyjnej architekturze, eleganckie pasaże handlowe, fajerwerki świetlnych reklam - słowem: XXI wiek. Za tym optymistycznym parawanem kryje się jednak zgoła inna rzeczywistość - bezrobocie, bieda, zacofanie, przygnębiające slumsy. Krótko mówiąc: kraj kontrastów.
Lądowanie przebiegło bez komplikacji. Singapur - niewielka planeta położona u szczytu Półwyspu Indochińskiego - należy do najlepiej zagospodarowanych ciał niebieskich w konstelacji azjatyckiej. Emitowany przez nią blask sprawia, że wielu badaczy tej części kosmosu mylnie określa Singapur mianem supernowej. Jest to jednak w sensie geofizycznej struktury zwykła planeta, a ów blask generują miliony kineskopów, neonów, reflektorów, ulicznych lamp i innych źródeł sztucznego światła, które zwielokrotnione przez szklano-aluminiowe zwierciadła biurowców, metalizowane lakiery pojazdów i złote klamki tworzy iluminację godną dorodnej gwiazdy.
Singapurianie (czytelnik wybaczy tę poetykę z Lema rodem) wiodą życie bez zmartwień, uporządkowane i dostatnie. Ich narodową pasją jest KLIMATYZACJA ! Stwierdzenie, że w strefie okołorównikowej można się wyletnić wydaje się niedorzeczne. A jednak... Przekroczenie progu dowolnej singapurskiej budowli - czy to domu handlowego, czy urzędu, czy też muzeum, hotelu lub restauracji - wiąże się z doznaniem przypominającym kąpiel w górskim potoku podczas letnich upałów. Istna krioterapia !
Organizatorem naszych koncertów w Singapurze był Tomas Liauw - znany gitarzysta, właściciel eleganckiego sklepu z instrumentami i akcesoriami muzycznymi, twórca i dyrektor prestiżowego festiwalu muzyki gitarowej. Jego organizatorski profesjonalizm przejawił się m.in. w reklamie prasowej. Nasze występy zostały poprzedzone anonsami we wszystkich singapurskich gazetach - tygodnikach, dziennikach, informatorach kulturalnych i t.p. wydawanych zarówno w języku angielskim, jak i chińskim. Warto dodać, że nie były to tylko lakoniczne wzmianki w rubryce ogłoszeń drobnych, lecz obszerne omówienia opatrzone zdjęciami, tłuste i wyraźnie widoczne.
Do najosobliwszych singapurskich ciekawostek należą niewątpliwie kulinaria. Tomas zadbał o to, nie bez złośliwości zresztą, aby urozmaicić nasze menu wieloma egzotycznymi specjałami chińskiej kuchni. Najsilniejsze przeżycia towarzyszyły spożywaniu potraw przypominających pierogi - zawartość skądinąd przyjaźnie wyglądającej powłoki z ciasta pozostawała tajemnicą aż do chwili, gdy było już za późno na odmowę. Zresztą odmówić i tak by nie wypadało. Tomas bawił się świetnie...
Ostatni koncert w ramach azjatyckiego tournee wykonaliśmy w stolicy Malezji - Kuala Lumpur. Z Singapuru najwygodniej dojechać tam luksusowym autobusem - podróż jest dłuższa od lotniczej, ale bardziej komfortowa, ponadto daje możliwość podziwiania malajskich krajobrazów. Nasz koncert zorganizowany w Hotelu Nikko przez pana Zygmunta Langera z polskiej ambasady miał charakter towarzysko - promocyjny. Publiczność rekrutowała się głównie spośród przedstawicieli placówek dyplomatycznych różnych państw oraz bardzo nielicznej w Kuala Lumpur polonii.
Stolica Malezji słynie z najwyższego wieżowca świata - budynku Petronas Twin Towers. Dwie ostro zakończone szklane wieże rzeczywiście górują nad miastem, w którym i bez nich nie brakuje budowli sięgających chyba stratosfery. W parterowej części Petronas Twin Towers mieści się słynna filharmonia - opuszczaliśmy Kuala Lumpur z twardym postanowieniem, że następny koncert w tym fascynującym mieście zagramy właśnie tam.
autor: Jarema Klich
Nasze koncerty "pod palmami" nie doszłyby do skutku bez pomocy wielu życzliwych osób z polskich placówek dyplomatycznych oraz z MSZ-u.
Wyrazy szczególnego uznania i wdzięczności pragniemy złożyć na ręce Pani Ambasador Joanny Wroneckiej i pani Urszuli Osas (Ambasada RP w Kairze), państwa Marii i Tomasza Łukaszuków (Dżakarta), pana Włodzimierza Pacześnego (Singapur), pana Zygmunta Langera (Kuala Lumpur) oraz pana Przemysława Niesiołowskiego (centrum dowodzenia w Warszawie).
Krzysztof Pełech i Jarema Klich
